Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Recensie Radio 4 van NJO Nordic Light Ensemble in de Koepelkerk, Arnhem

 
Klankjuwelen in de Koepelkerk
Geplaatst op 14 augustus 2011
NJO Nordic Light speelt Saariaho en Mahler - Door Thea Derks, muziekpublicist

Arnhem, 14-8-2011 – Een kleine honderd bezoekers klapten en joelden gisteravond enthousiast voor een concert door de jongeren van het NJO Nordic Light Ensemble in de Arnhemse Koepelkerk. Onder leiding van Christian Karlsen brachten zij een ambitieus programma, met Mahlers Lied von der Erde naast Graal Théâtre van Kaija Saariaho. Als composer in residence bij de Zomeracademie van het Nationaal Jeugd Orkest was zij ook zelf aanwezig. De naam van het ensemble verwijst naar haar Finse afkomst en haar fascinatie voor licht, die doorschemert in haar vaak feeërieke muziek.

Men opende met Graal Théâtre, dat Saariaho in 1994 componeerde voor de violist Gidon Kremer en dat sindsdien een ware triomftocht langs de internationale concertpodia maakt. Ook in Nederland is het vele malen uitgevoerd, zowel in de orkestversie als in de kleinere bezetting waarin het NJO gisteravond aantrad. De uit negen verschillende landen afkomstige musici vormden een hechte groep, die de vaak lastige partijen puntgaaf over het voetlicht bracht. Hun uitvoering kon zich meten met die van pakweg het Schönberg Ensemble. Het was hartverwarmend met hoeveel vuur zij de kleurrijke muziek verdedigden.

Soliste Lisanne Soeterbroek toonde zich een meester op haar instrument. Of Saariaho haar nu volksmuziekachtige bourdontonen, engelachtige flageoletten of afgrondelijke duivelscapriolen te spelen gaf, altijd was haar toon zuiver en haar interpretatie soeverein. Saariaho weet haar muziek als een geslepen diamant telkens van kleur te doen verschieten. Het is adembenemend hoe de tonen van de viool ongemerkt overgaan in een ijl getinkel van het slagwerk of het zuchten van een fluit. De Spaanse trompettist Daniel Herrero mocht schitteren in een prachtig duet met Soeterbroek en werd beloond met een gul applaus.

Na de pauze bleek men meer moeite te hebben met Das Lied von der Erde van Gustav Mahler. Zeker in de transparante bewerking van Reinbert de Leeuw komt het erop aan elke noot zuiver en goed getimed uit te voeren. Dat was niet altijd het geval, mede door de weliswaar brede en soepele, maar ook weinig precieze armgebaren van Karlsen. Wat ook niet hielp was de gortdroge akoestiek van de Koepelkerk, waardoor het enkel bezette strijkorkest, de piano en het harmonium nogal dunnetjes klonken. Hierdoor ontstonden ook wat balansproblemen met de blazers en de zangers.

Misschien had Karlsen ook wat te weinig repetitietijd aan Mahler besteed, om zoveel mogelijk aandacht te besteden aan het stuk van zijn gast Saariaho. Want aan de kwaliteiten van de individuele musici lag het niet. Met een mooie warme toon speelde de Franse hoboïste Maïwen Nicolas haar vele virtuoze loopjes, terwijl de Spaanse hoorniste Rocio Matea Ruano feilloos de diepe Mahleriaanse weemoed wist te treffen. Ook de andere instrumentalisten schoten in hun soli raak.

Minder overtuigend was de Nederlandse mezzosopraan Carina Vinke. Zij heeft weliswaar een fraaie, volle stem, maar haar intonatie was wat wankel en in haar interpretatie wilde zij te graag diva zijn om de diepere lagen van haar tekst over te dragen. Hoe anders was de Zweedse tenor Daniel Johansson: met jeugdige bravoure vertolkte hij zijn stoere dronkemansgelal en trof hij tegelijkertijd de onderliggende melancholie. Hij nam mij vanaf zijn eerste inzet mee en bleef tot het einde toe ontroeren.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags